كتاب تبعيد


	نمایش تبلیغ


	ایجاد وبلاگ


	مدیریت وبلاگ


	وبلاگی دیگر

كتاب تبعيد

همسايه

كتاب تبعيد

صفحه اصلی

بايگانی نوشته ها

پست الکترونيک


جمعه، 16 خرداد، 1382	مرده شويانه

پسرك مي آيد و از من مي پرسد : آغا مي خوايد روي قبرتون آب بپاشم ؟ ابراهيم ردّ چشم هاي پسرك را دنبال مي كند و و به نرده هاي قبرستان نگاهي مي اندازد . وقتي رويش را برمي گرداند به چهره ي پسر نگاهي مي كند و مي گويد : « حالا كه نمي شه نمي بيني كنارش نشسته ان ؟! » پسرك دله و ظرف زردرنگش را برمي دارد و به آن سمت قبرستان مي رود . وسط راه توقفي مي كند و به پيرمردي كه كنار قبري نشسته و سر بر زانو گذاشته است مي گويد: آغا مي خوايد روي قبرتون آب بپاشم ؟ پيرمرد سرش را بلند مي كند و توي چشم پسرك خيره مي شود و مي گويد : از اين حرفا گذشته پسرجون ! پسرك مي رود . يك رديف جلوتر جواني كه كنار قبري ايستاده است به او مي گويد : پسر جون روي اين قبر آب بپاش ! و به قبر زير پايش اشاره مي كند . پسرك لب خندي كوتاه از سر رضايت مي زند و كنار قبر مي آيد . دلّه را پايين مي آورد و و سر آن را كج مي كند . آب روي قبر راه مي گيرد . جوان مي گويد : اين جوري نه پسرجون ، بپاش ! پسرك لب خند شيطنت آميزي مي زند و عقب مي رود . به جوان نگاه مي كند و برقي توي چشمانش مي زند . مي گويد : آماده اي ؟! و جوان خنده كنان پاسخ مي دهد . تو كارت نباشه ! پسرك دلّه را عقب مي برد و آب داخل آن را به شدت روي قبر مي پاشد . جوان كه دست هايش را صليب وار از هم باز كرده است قهقهه مي زند . قهقهه اش كه تمام مي شود يك دور ديگر شروع به خنديدن مي كند . پسرك هم خنده اش گرفته است . بي آن كه حرفي بزند دور مي شود . يكي دو بار لب خند زنان از پشت سر نگاهي به جوان مي كند . جوان كه هنوز آب از سر و رويش مي چكد با صداي بلند از پسر مي پرسد : فردا مي توني بياي ؟ پسرك بدون آن كه سر برگرداند شانه هايش را بالا مي اندازد ، و داد مي زند : شـــايـــــد ! ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


دوشنبه، 12 خرداد، 1382	صعود

اين درست ولي آسانسور بالا نمي رفت ! اول آن مرد توپر بود . بعد من آمدم . مرد توپر دكمه ي طبقه ي هفتم را زده بود . من دكمه ي طبقه ي سوم را زدم . بعد آن زن دوان دوان سر رسيد .ظرفيت آسانسور چها ر نفر بود . زن دكمه ي طبقه ي چهارم را زد ؛ و در بسته شد . آسانسور از جايش تكان نخورد . يك لحظه همه چشم دوختيم به شمارش گر بالاي در . از جايش تكان نمي خورد . مرد توپر صدايي از توي گلويش در آورد . و بعد دكمه ي طبقه ي هفتم را دوباره فشار داد . خبري نشد . يك لحظه به آن زن و من نگاه كرد . گفتم : « شايد اين دكمه خرابه ؛ دكمه هاي ديگه رو بزنيد ! » مرد دكمه ي طبقه ي ششم را زد . خبري نشد . بعد همين طوري شروع كرد دكمه ها يكي يكي زدن . هيچ اتفاقي نيفتاد . زن گفت :« شايد سنگين شده ! » مرد توپر گفت : « ولي اينا كه ظرفيتش چار نفره ! » و به تابلوي كوچكي كه بالاي در بود اشاره كرد . زن گفت : « open ش رو بزنيد ! » مرد دكمه ي open را فشار داد . در صدايي كرد و باز شد . زن مي دانست بايد بيرون برود . بعد مرد توپر دكمه ي طبقه ي هفتم را فشار داد ؛ و در بسته شد . ولي باز آسانسور از جايش تكان نخورد . مرد توپر گفت : « يعني چه ؟ » دكمه ي open را فشار دادم ، و بعد از باز شدن در بيرون رفتم . مرد باز دكمه ي طبقه ي هفتم را زد ؛ و در بسته شد . من و زن نگاهي به هم انداختيم . بعد چشم دوختيم به شمارش گر بالاي در . صداي ضربه هاي انگشتان مرد توپر روي دكمه ها از پشت در به گوش مي رسيد . چند لحظه بعد د ر باز شد ؛ و مرد توپر بيرون آمد . زن تو رفت ؛ و دكمه اي _ شايد مال طبقه ي چهارم _ را زد . در بسته شد ؛ و يك آن ديديم شمارش گر از جا جهيد . يك ... دو ... سه ... چهار . بعد مدتي روي چهار ايستاد . مرد توپر پوزخند مي زد . دكمه ي بيرون آسانسور را فشار داد . لحظاتي بعد شمارش گر روي شماره ي سه آمد . بعد دو . بعد يك . بعد هم صداي پايين آمدن آسانسور را شنيديم ؛ و در باز شد . به مرد توپر تعارف كرد . تو رفت و دكمه ي لعنتي اش را فشار داد . باز هم اتفاقي نيفتاد . بيرون آمد . من تو رفتم و دكمه ي طبقه ي سوم را فشار دادم . در بسته شد ؛ و آسانسور يك لحظه از جا كنده شد . مرد آن پايين حتماً دارد پوزخند مي زند . ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


یکشنبه، 11 خرداد، 1382	دشمنان حکومت

سوژه از فاضل العزاوی توی کافه ی « سمر » بوديم که ريختند و همه را گرفتند . همه را . از دم . از جمله شريف الربيعی و رشدی العامل را . آن ها اسم های لنين و مارکس و فهد و عفلق را شنيده بودند ... اما ... سارتر ، بکت ، جويس ... اين ها ديگر کی بودند !؟ فکر کردند لابد قضيه به يک تشکل جديد کمونيستی مربوط است . يکی از آن ها پرسيد که کمونيست هستيم يا بعثی يا وطن پرست ؟ يکی مان گفت : « اين حرفا چه معنی داره ؟ می خوای مارو بترسونی ؟ » يکی غش کرده بود ... يا تظاهر به غش می کرد . شريف گفت : « نمی بينی داريم از ترس قالب تهی می کنيم !؟ بنويس ما نيهيليست ايم ! » مأمور پرسيد : « معنی اش چيه ؟ » شريف گفت : « يعنی نه کمونيست ايم ، نه بعثی ، نه وطن پرست ! » مأمور تعجب کرده بود : « اگر هيچ کدوم از اين ها نباشيد پس حتماً جزو بی بند و بارها هستيد ! » رشدی ـ که کم تر کسی لب خندش را می ديد ـ قهقهه ی بلندی کرد و گفت : « درست زدی توی خال رفيق ! درست زدی توی خال ! » و مأمور را در بغل گرفته بود . ول مان کردند . چون در ليست دشمنان حکومت نبوديم . ولی نصيحت مان کردند که از اين به بعد توی کافه که هستيم کم تر بحث و جدل کنيم . ما هم تا سال ۱۹۸۹ که رشدی فوت کرد ديگر با او حرفی نزديم . ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


چهارشنبه، 7 خرداد، 1382	اعلاميه

پسرك پشت سر پدرش مي آمد . توي دست راستش يك سطل سفيد كوچك بود كه سريشم از ديواره هاي آن بالا زده بود . با دست چپ يك دسته اعلاميه زير بغل زده بود . پدر پا سست كرد و پسرك نزديك بود با پدر تصادف كند . ايستاد و مفش را بالا كشيد . پدر رو به پسرك برگشت و پسرك سطل را بالا آورد . پدر چوب را داخل سطل گرداند و آن را روي ديوار كشيد . سوز مي آمد و پاچه هاي خاكستري شلوار پسرك توي باد تكان مي خوردند . دست چپ پسرك توي جيب شلوارش بود و با ساعد و بازو اعلاميه هاي لوله شده را نگه مي داشت . لكه هاي خاكستري روي گونه هاي رنگ پريده ي پسرك دويده بود . پدر خطوطي بي معنا روي ديوار كشيد و چوب را توي سطل پرت كرد . پسرك مفش را بالا كشيد . پدر يك اعلاميه روي ديوار چسباند . . . و رفتند . ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


چهارشنبه، 7 خرداد، 1382	خودکشی

وقتی به طرفش رفتم فقط دو سه قدمی به جلو برداشت . فکر کردم متوجه من نشده است . از رو به رويش آمدم ، و دم پايی را مقابل چشمانش تکان دادم . شاخک هايش از وسط خميده شده بودند و لــــس ، روی زمين کشيده می شدند . کف آشپزخانه چرب و سياه بود . بزرگ بود . شايد دو برابر سوسک ها ی معمولی ؛ و سياه سوخته . دم پايی را پايين آوردم . سنگين ، بی حوصله و نوميد تنها رويش را به طرف چپ گرداند . و همان جا ماند . دم پايی را روی او کوبيدم . و همان جا ولش کردم . ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


دوشنبه، 5 خرداد، 1382	گفتمان

خانه را هياهو برداشته است . مادر دارد تدارك يك مهمانىمفصل را مى بيند و پسر در حال تدارک يك مسافرت است . - مادر شناسنامه ام کجاست ؟ - تو کمده ، بگرد . - گشتم ؛ نيست ! - پتوها را بردار ، شايد زير پتوها افتاده ! - تو قوطى نبود ، گشتم ! - شايد به جارختى آويزونه ، خودت كجا انداختيش ؟ - نمي دونم ، شما برنداشتيد ؟ - نه ... ديروز لباس شستى ؟ - آره شايد توى راه ازمون كارت شناسايى بخوان ! - پس شايد هنوز روى بند باشه ! - آره ولى الان نيست ! - پس كجا رفته !؟ - نمي دونم ... ايناهاش ، پيدا شد ... زير قوطى بود ! - نگفتم ! ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


دوشنبه، 5 خرداد، 1382	بن بست

گرگ نر آن ها را در حالت ناشايستی ديده بود . برای همين فوری کلتش را کشيد و به گرگ ماده شليک کرد . گرگ فاسق گفت : مرد حسابی چی کار کردی تو ؟ تو که اونو کشتی ! گرگ نر گفت : پس می خواستی خودمو بکشم ؟! گرگ فاسق گفت : پس یه گلوله هم به من شلیک کن ! گرگ نر گفت : تموم شد ؛ همین یه دونه بود ! ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


دوشنبه، 5 خرداد، 1382	مازوخيسم

گرگ نر گفت : الهی من به قربون اون ناخونای ماهت برم ! گرگ ماده گفت : وا نگو مورمورم می شه ! صبح روز بعد پليس جنايی جسد قطعه قطعه شده ی گرگ نر را پيدا کرده بود که لب خند می زد و با چشمانی باز به جای دوري توی سقف چشم دوخته بود . ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران


یکشنبه، 4 خرداد، 1382	بدر كامل

دو تا گرگ توى پارك اين طورى وعده گذاشته بودند : بدر كامل... بدر كامل كه شد ... ! شب چهاردهم گرگ نر رفت روى يك بلندى و ، بلنـــد ، رو به ماه زوزه كشيد . اما نتوانست از ميان آن همه عوووهاى كشيده صداى گرگ ماده را تشخيص دهد . فردا صبح كه گرگ ماده به در خانه شان رفته بود ديده بود گرگ نر اسباب اثاثيه اش را برده ، با صاحب خانه تصفيه حساب كرده و به جاى نامعلومى فرار كرده است. ¤ نوشته شده در ساعت <#time#> توسط
پيام‌هاى ديگران

امکانات

لوگوي وبلاگ شما

حضور و غياب:

وبلاگ دوستان